Patchwork zaczyna swoją historię już w przed epoką wiktoriańską. W swojej pierwotnej formie był produktem ubogich klas społeczny. Istotą było wykorzystanie wszystkich materiałów bez marnowania ani kawałka. Z używanej i nieco zniszczonej odzieży wycinano kawałki i naszywano na mocniejszą tkaninę, np. na kawałki worków czy derek. Uzyskiwano w ten sposób dużo praktyczniejsze i cieplejsze ubiory.
Pod koniec XIX wieku patchwork zawitał do domów mieszczańskich. Z sukien i kreacji balowych, które wyszły już z mody oraz z niepotrzebnych ubranek dziecięcych i strojów ślubnych wycinano cenne kawałki materiału. Najcenniejszymi były: jedwab, brokat i welwet, często wykorzystywano także wstążki i koronki. Po przyfastrygowaniu wybranych kawałków materiału do kanwy zszywano je ozdobnymi ściegami stosując ozdobne nici. Potem następowało właściwe zdobienie – naszywano guziki, kokardki, aplikacje, kwiaty z jedwabiu, koraliki i pióra. W ten sposób powstawały kapy, narzuty, bieżniki, poduszki, osłonki na imbryki do herbaty.

Wielki wpływ na rozwój patchworku miała Japonia. Bogactwo japońskiej symboliki, wzory haftów, jedwabne motywy i inne nowości, stanowiły ogromną inspirację dla europejskich twórców. W nieregularnych liniach łatek z patchworków można zaobserwować dobrze znane pęknięcia i rysy wschodnich serwisów i tkanin. Patchwork osiągnął szczególną popularność w latach osiemdziesiątych XIX wieku, kiedy moda na te wyroby rozprzestrzeniła się w Ameryce, Anglii i Australii.
Patchwork z pasków
Zasadą wzornictwa patchworków stała się bogata ornamentyka z ogromną ilością zdobień. Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku przepych przestał jednak być modny i patchwork zatracił sporo ze swych dotychczasowych zdobień. Preferowano prostsze projekty z tkanin o delikatniejszej fakturze. Lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte XX wieku to powrót do eksperymentów w patchworkowym wzornictwie, zainspirowanych prawdopodobnie prostą formą nowoczesnej urbanistyki. Stosowano mniej zdobień i częściej eksponowano szycie maszynowe. Rozwój technologiczny umożliwił stosowanie ściegów ozdobnych, które do złudzenia przypominały haft ręczny. Niektóre patchworki klasycznie pikowano, ale często nie dawano żadnego podbicia. Od tego czasu sztuka patchworku poszła zdecydowanie naprzód. Obecnie obserwuje się jej ożywienie objawiające się innowacyjnym wzornictwem i doskonałym wykorzystaniem nowoczesnych włókien, kolorystyki, tkanin.

Źródło: wikipedia.org

Źródła zdjęć:
http://www.patchworkfacil.es/historia-del-patchwork/489
http://www.bybeth.com.br/?p=44